[[Num-17]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Num-16]] | [[Մարգարեություններ Num-18]] ➡️ --- ### Այնպես կլինի, որ այն մարդու գավազանը, որին ես կընտրեմ, կծաղկի։ Ես իմ առջևից կդադարեցնեմ Իսրայելի որդիների տրտնջյունները, որոնք նրանք անում են ձեր դեմ։ **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Աստված կանխագուշակում է, որ Նա հրաշքով կստիպի Իր ընտրյալ առաջնորդի գավազանին բողբոջել՝ որպես աստվածային նշան, որպեսզի վերջ դնի Մովսեսի և Ահարոնի դեմ ժողովրդի ապստամբությանը։ **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբանները սա բնորոշում են որպես աստվածային ընտրության փորձություն՝ Ահարոնյան քահանայության օրինականությունը հաստատելու համար։ Պատմականորեն այս իրադարձությունն ամրապնդեց Ղևիի ցեղի բացառիկ դերը Խորանում և Տաճարի ծառայության մեջ ավելի քան հազարամյակ։ Աստվածաբանորեն այն հաճախ դիտվում է որպես հարության «նախապատկեր», որտեղ կյանքը բխում է մեռած, չոր ճյուղից։ **Կապված է**: ### Հաջորդ օրը Մովսեսը մտավ Վկայության խորանը. և ահա Ղևիի տան համար դրված Ահարոնի գավազանը ծլել էր, բողբոջել, ծաղիկներ տվել և հասուն նշեր բերել: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: 5-րդ համարի կանխատեսումն իրականանում է հաջորդ օրը, երբ Ահարոնի գավազանը գտնվում է ոչ միայն ծլած, այլև լիովին հասունացած՝ ծաղիկներով և պտուղներով, ինչը հաստատում է Աստծո ընտրությունը: **Պատմական համատեքստ**: Այս հրաշքը վերջ դրեց Ռուբենյանների և Կորխյանների խմբակցությունների կողմից քաղաքացիական ապստամբության անմիջական սպառնալիքին: Գավազանը հետագայում տեղադրվեց Ուխտի տապանակի մեջ՝ որպես մշտական հիշատակ ([[Heb-09#v4|Եբրայեցիս 9:4]]): Նշի ընտրությունը նշանակալի է եբրայերենում, քանի որ «նուշ» (shaqed) բառը բառախաղ է «հսկել» (shaqad) բառի հետ՝ խորհրդանշելով Աստծո զգոնությունը Իր խոսքն իրականացնելիս: **Կապված է**: Թվեր 17:5 ### Ահարոնի գավազանը հետ դի՛ր վկայության առաջ, որպեսզի այն պահվի որպես նշան ապստամբների համար, որպեսզի դու վերջ տաս իմ դեմ նրանց տրտնջոցին, և նրանք չմեռնեն: **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Աստված պատվիրում է գավազանը պահել որպես մշտական նշան՝ ապագա ապստամբությունները կանխելու և ժողովրդի մահը կանխելու համար: **Պատմական համատեքստ**: Գավազանը մնաց Ուխտի Տապանակում Առաջին Տաճարի ողջ ժամանակահատվածում: Գիտնականները նշում են, որ այս «նշանը» ծառայել է որպես ղևտական քահանայության աստվածային ծագման պատմական վկայություն, մինչև որ Տապանակը կորավ կամ թաքցվեց մ.թ.ա. 586 թվականին բաբելոնյան ներխուժման ժամանակ: Նոր Կտակարանում [[Heb-09#v4|Եբրայեցիս 9:4]]-ը հաստատում է դրա առկայությունը Սրբություն Սրբոցում՝ որպես Հին Ուխտի խորհրդանշական կառուցվածքի մաս: **Կապված է**: --- #ai_prophecy_armenian