[[Josh-21]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Josh-20]] | [[Մարգարեություններ Josh-22]] ➡️ --- ### Յահվեն Մովսեսի միջոցով պատվիրեց մեզ քաղաքներ տալ բնակվելու համար՝ իրենց արոտավայրերով մեր անասունների համար։ Իսրայելի որդիները Յահվեի պատվիրանի համաձայն իրենց ժառանգությունից ղևտացիներին տվեցին այս քաղաքները՝ իրենց արոտավայրերով։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Ղևիի ցեղին որպես ժառանգություն տրվում է քառասունութ հատուկ քաղաք և դրանց շրջակա արոտավայրերը, որոնք բաշխված են մյուս տասներկու ցեղերի տարածքների միջև։ **Պատմական համատեքստ**: Այս իրադարձությունը կատարում է [[Num-35#v1|Թվոց 35:1]]-8-ում արձանագրված աստվածային հատուկ պատվիրանը, որտեղ Աստված հրահանգեց Մովսեսին ղևտացիներին տրամադրել 48 քաղաք, քանի որ նրանք չպետք է ստանային հարակից հողային ժառանգություն, ինչպես մյուս ցեղերը: Սա ապահովում էր, որ քահանայական դասը ռազմավարականորեն տեղակայված լիներ ողջ ազգի մեջ՝ ծառայելու որպես հոգևոր և իրավական ուսուցիչներ (Երկրորդ Օրինաց 33:10): **Կապված է**: [[Num-35#v1|Թվոց 35:1]]-8 ### Այսպիսով, Եհովան Իսրայելին տվեց այն ողջ երկիրը, որը երդվել էր տալ նրանց հայրերին։ Նրանք տիրացան դրան և բնակվեցին այնտեղ։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Իսրայելացիները հաջողությամբ նվաճում և զբաղեցնում են Քանանի երկիրը՝ իրականացնելով նահապետներին տրված հնագույն տարածքային խոստումները։ **Պատմական համատեքստ**: Սա նշանավորում է Աբրահամական ուխտի առաջնային իրականացումը ([[Gen-12#v7|Ծննդոց 12:7]], 15:18-21, 17:8): Պատմաբաններն ու աստվածաբանները նշում են, որ թեև Նեղոսից մինչև Եփրատ «ամբողջական» սահմաններն իրենց գագաթնակետին հասան ավելի ուշ՝ Դավթի և Սողոմոնի օրոք, [[Josh-21#v43|Հեսու 21:43]]-ն արձանագրում է հայրերին տրված հիմնական խոստման իրավական և ինքնիշխան կատարումը: **Կապված է**: [[Gen-15#v18|Ծննդոց 15:18]]-21 ### Ոչ մի բարի բան չպակասեց այն ամենից, ինչ Յահվեն ասել էր Իսրայելի տանը։ Ամեն ինչ կատարվեց։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Համապարփակ հայտարարություն այն մասին, որ Ելքի և Նվաճման վերաբերյալ տրված յուրաքանչյուր աստվածային խոստում իրականացվել է առանց բացառության: **Պատմական համատեքստ**: Այս ամփոփիչ հայտարարությունը ծառայում է որպես Աստծո բացարձակ հավատարմության և հուսալիության աստվածաբանական սկզբունքի հաստատում, ինչպես կանխագուշակված էր Թվեր 23:19-ում («Աստված մարդ չէ, որ ստի... նա ասաց և չի՞ անի»): Այն պատմական հիմք է հանդիսանում Իսրայելի հետագա վստահության համար աստվածային մարգարեության նկատմամբ Միապետական և Մարգարեական դարաշրջաններում: **Կապված է**: Թվեր 23:19 ### Յահվեն նրանց հանգիստ տվեց ամեն կողմից՝ համաձայն այն ամենի, ինչ նա երդվել էր նրանց հայրերին։ Նրանց բոլոր թշնամիներից ոչ մի մարդ չկանգնեց նրանց առաջ։ Յահվեն նրանց բոլոր թշնամիներին հանձնեց նրանց ձեռքը։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Նվաճողական հիմնական պատերազմներից հետո Իսրայելի ժողովուրդը մտնում է խաղաղության և անվտանգության շրջան իրենց նոր հայրենիքում։ **Պատմական համատեքստ**: Այս իրականացումը վերաբերում է Աստծո խոստմանը [[Exod-33#v14|Ելից 33:14]]-ում («Իմ ներկայությունը կգնա քեզ հետ, և ես քեզ հանգիստ կտամ») և Երկրորդ Օրինաց 12:10-ում։ Այն խորհրդանշում է անցումը Իսրայելի պատմության քոչվորական և ռազմական փուլից դեպի հաստատուն ագրարային և քաղաքացիական հասարակություն, որը հաճախ անվանում են «Հեսուի հանգիստ»: **Կապված է**: [[Exod-33#v14|Ելից 33:14]] ### Վիճակը ելավ Կահաթի որդիների տոհմերի համար... Գերսոնի որդիները վիճակով տասներեք քաղաք ստացան... Մերարիի որդիներն ըստ իրենց տոհմերի տասներկու քաղաք ստացան... Ղևտացիների բոլոր քաղաքները Իսրայելի որդիների կալվածքների մեջ քառասունութ քաղաք էին: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Ղևիի ցեղը աշխարհագրորեն սփռված է Իսրայելի բոլոր ցեղային տարածքներում՝ քառասունութ առանձին քաղաքների հատկացման միջոցով: **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբանները այս բաշխումը դիտարկում են որպես Հակոբի մահվան մահճում արված մարգարեության տառացի իրականացում ([[Gen-49#v7|Ծննդոց 49:7]]), որտեղ ասվում էր, որ Ղևիի սերունդները «պիտի բաժանվեն Հակոբի մեջ և ցրվեն Իսրայելի մեջ»։ Թեև սկզբնապես դա դատավճիռ էր Սյուքեմում Ղևիի գործած բռնության համար, սակայն այդ ցրումը վերածվեց օրհնության, որտեղ նրանք ծառայում էին որպես ազգի կրոնական միավորող ուժ: **Կապված է**: [[Gen-49#v5|Ծննդոց 49:5]]-7 --- #ai_prophecy_armenian