[[Judg-11]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Judg-10]] | [[Մարգարեություններ Judg-12]] ➡️ --- ### Իսրայելը երեք հարյուր տարի բնակվեց Եսեբոնում և նրա գյուղերում, Արոերում և նրա գյուղերում և Առնոնի ափին գտնվող բոլոր քաղաքներում: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Իսրայելի կողմից Անդրհորդանանյան տարածքի 300-ամյա շարունակական օկուպացիան ներկայացվում է որպես նախնիների հողի ուխտի երկարաժամկետ իրականացում: **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբանական վերլուծությունը կապում է այս 300-ամյա ժամանակահատվածը [[Gen-15#v18|Ծննդոց 15:18]]-21-ում գտնվող Աբրահամյան ուխտի իրականացման և [[Gen-15#v16|Ծննդոց 15:16]]-ի մարգարեության հետ, որտեղ ասվում էր, որ իսրայելացիները կվերադառնան տիրելու երկրին, երբ «ամորհացիների անօրինությունը» լցվի: Հեփթայեն օգտագործում է այս պատմական իրականացումը՝ պաշտպանելու Իսրայելի աստվածային իրավունքը տարածքի նկատմամբ՝ ընդդեմ ամոնացիների հավակնությունների: **Կապված է**: [[Gen-15#v16|Ծննդոց 15:16]]-21 ### Յահվեն՝ Իսրայելի Աստվածը, Սեհոնին և նրա ողջ ժողովրդին մատնեց Իսրայելի ձեռքը, և նրանք հարվածեցին նրանց։ Այսպիսով, Իսրայելը տիրացավ ամորհացիների ողջ երկրին՝ այդ երկրի բնակիչներին։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հեփթայեն վերհիշում է ամորհացի Սեհոնի պատմական պարտությունը՝ որպես Աստծո ավելի վաղ տված խոստման իրականացում՝ երկիրը իսրայելացիներին հանձնելու վերաբերյալ։ **Պատմական համատեքստ**: Այս իրադարձությունը, որը նաև արձանագրված է Թվեր 21:21-31-ում, համարվում է Երկրորդ Օրինաց 2:24-ի իրականացումը, որտեղ Աստված պատվիրեց Մովսեսին «վեր կենալ» և «սկսել տիրանալ» Սեհոնի երկրին՝ հատուկ խոստանալով թագավորին հանձնել Իսրայելի ձեռքը։ Պատմաբաններն ու աստվածաբանները սա համարում են կարևոր հանգրվան Անդրհորդանանյան տարածաշրջանի նվաճման գործում։ **Կապված է**: Երկրորդ Օրինաց 2:24 ### Այնուհետև Յահվեի Հոգին իջավ Հեփթայեի վրա... և Յահվեն նրանց մատնեց նրա ձեռքը: Նա հարվածեց նրանց... շատ մեծ կոտորածով: Այսպիսով, Ամմոնի որդիները հնազանդվեցին Իսրայելի որդիներին: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Ամմոնացիների նկատմամբ հաղթանակը ծառայում է որպես Հեփթայեի վրա «Յահվեի Հոգու» իջնելու աստվածային իրականացում, ինչը հանդես եկավ որպես հաջողության մարգարեական երաշխիք: **Պատմական համատեքստ**: Դատավորների գրքում Տիրոջ Հոգու իջնելը առաջնորդի վրա կրկնվող մարգարեական մոտիվ է, որը խորհրդանշում է աստվածային ընտրությունը և թշնամիների անխուսափելի հնազանդեցումը (հմմտ. Դատավորներ 3:10, 6:34): Գիտնականները նշում են, որ համապարփակ հաղթանակը (քսան քաղաքների հարվածելը) իրականացրեց 27-րդ համարում Հեփթայեի կոչը «Յահվե Դատավորին»՝ որոշելու հակամարտության ելքը: **Կապված է**: Դատավորներ 11:27/Դատավորներ 11:29 ### Երկու ամիս անց նա վերադարձավ իր հոր մոտ, և նա վարվեց նրա հետ իր ուխտի համաձայն, որն ուխտել էր: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հեփթայեն կատարում է իր հատուկ ուխտը՝ որպես զոհ մատուցել այն ամենը, ինչն առաջինը կհանդիպեր իրեն հաղթական վերադարձի ժամանակ: **Պատմական համատեքստ**: Սա [[Judg-11#v30|Դատավորաց 11:30]]-31-ում մարդու կողմից արտասանված կանխատեսման/երդման իրականացումն է: Թեև պատմականորեն ողբերգական է և բուռն բանավեճերի առարկա (արդյոք նա սպանվել է, թե նվիրվել հավերժական կուսության), տեքստը ներկայացնում է արդյունքը որպես Հեփթայեի՝ Տիրոջն ուղղված «բերանը բացելու» խոսքերի ուղղակի հետևանք: Այն հանգեցրեց Իսրայելում տևական սովորույթի հաստատմանը (հմ. 40): **Կապված է**: [[Judg-11#v30|Դատավորաց 11:30]]-31 --- #ai_prophecy_armenian