[[2 Chron-24]] ⬅️ [[Մարգարեություններ 2 Chron-23]] | [[Մարգարեություններ 2 Chron-25]] ➡️ --- ### Աստծո Հոգին իջավ Հովիդայե քահանայի որդի Զաքարիայի վրա. նա կանգնեց ժողովրդի առջև և ասաց նրանց. «Աստված այսպես է ասում. "Ինչո՞ւ եք դուք դրժում Տիրոջ պատվիրանները, որ չեք կարողանում հաջողություն ունենալ: Քանի որ դուք լքեցիք Տիրոջը, Նա էլ ձեզ լքեց"»: **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Զաքարիա քահանան աստվածային նախազգուշացում է տալիս, որ քանի որ ժողովուրդը և Հովաս թագավորը լքել են Աստծուն հանուն կուռքերի, Աստված կդադարեցնի Իր պաշտպանությունը, և նրանք հաջողության չեն հասնի: **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբանական մեկնաբանները նշում են սա որպես «Չափը չափի դիմաց» (Lex Talionis) սկզբունքի կոնկրետ կիրառում, որտեղ ազգի հոգևոր վիճակն ուղղակիորեն թելադրում էր նրանց ռազմական և քաղաքական հաջողությունները Դավթի ուխտի ներքո: **Կապված է**: ### Այսպիսով, Հովաս թագավորը չհիշեց այն երախտիքը, որ նրա հայրը՝ Հովիդայեն, արել էր իրեն, այլ սպանեց նրա որդուն։ Երբ նա մեռնում էր, ասաց. «Թող Տերը տեսնի և հատուցի»։ **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Նահատակվելիս Զաքարիան կոչ է անում աստվածային հատուցման և վրեժխնդրության իր անարդար մահապատժի համար, ինչը գործում է որպես մարգարեական անեծք: **Պատմական համատեքստ**: Գիտնականները հաճախ սա համեմատում են «Աբելի արյան» աղաղակի հետ: Հրեական ավանդույթի և վաղ քրիստոնեական գրականության մեջ (հատկապես [[Matt-23#v35|Մատթեոս 23:35]]-ում), այս Զաքարիան հիշվում է որպես բացառիկ նահատակ, որի արյունը պահանջում էր պատմական հատուցում: **Կապված է**: ### Քանզի ասորիների բանակը եկավ մարդկանց մի փոքր խմբով, և Յահվեն նրանց ձեռքը հանձնեց մի շատ մեծ բանակ, որովհետև նրանք լքել էին Յահվեին՝ իրենց հայրերի Աստծուն։ Այսպիսով, նրանք դատաստան տեսան Հովասի նկատմամբ։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Ասորական բանակը, չնայած զգալիորեն փոքր լինելուն, հաջողությամբ ներխուժեց Հուդա և պարտության մատնեց Հովասի շատ ավելի մեծ ուժերին՝ իրականացնելով Աստծո կողմից նրանց լքելու մարգարեությունը։ **Պատմական համատեքստ**: Պատմականորեն նույնացվում է Դամասկոսի (Արամի) թագավոր Հազայելի ներխուժման հետ։ Թագավորաց 4-րդ գրքի (2 Թագավորաց) 12:17-18 հատվածում նշվում է, որ Հովասը փորձել է կաշառել Հազայելին, որպեսզի նա նահանջի, սակայն Մնացորդաց 2-րդ գիրքը շեշտում է ռազմական պարտությունը որպես աստվածային դատաստան՝ կրոնական ուրացության համար։ **Կապված է**: Զաքարիայի մարգարեությունը 20-րդ համարում. «Քանի որ դուք լքեցիք Յահվեին, նա էլ լքեց ձեզ»: ### իր իսկ ծառաները դավադրություն կազմակերպեցին նրա դեմ Հովիադա քահանայի որդիների արյան համար և սպանեցին նրան իր անկողնում, և նա մեռավ։ Նրան թաղեցին Դավթի քաղաքում, բայց չթաղեցին թագավորների գերեզմաններում։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հովասը սպանվում է իր իսկ անկողնում իր պաշտոնյաների կողմից՝ որպես ուղղակի վրեժխնդրություն Զաքարիայի սպանության համար՝ կատարելով Զաքարիայի մահվանից առաջ արված հատուցման խնդրանքը։ **Պատմական համատեքստ**: Դավադիրները նույնացվում են որպես Զաբադ և Հոզաբադ։ Նրանց դրդապատճառը հստակորեն արձանագրված է որպես «Հովիադայի որդիների արյունը»։ Արքայական թաղման մերժումը աստվածային և սոցիալական մերժման զգալի պատմական նշան էր՝ ավարտին հասցնելով մարգարեի կողմից հայցված հատուցումը։ **Կապված է**: Զաքարիայի մահվան խոսքերը 22-րդ համարում. «Թող Տերը տեսնի և հատուցի»։ --- #ai_prophecy_armenian