[[Ps-114]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Ps-113]] | [[Մարգարեություններ Ps-115]] ➡️ --- ### Հուդան դարձավ նրա սրբարանը, Իսրայելը՝ նրա տիրապետությունը: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Տեքստը նշում է, որ Աստված ընտրեց Հուդայի ցեղը և Իսրայել ազգը՝ որպես Իր բնակության վայր և թագավորություն երկրի վրա: **Պատմական համատեքստ**: Սա վերաբերում է [[Exod-25#v8|Ելից 25:8]]-ի իրականացմանը, որտեղ Աստված հրահանգեց Մովսեսին կառուցել սրբարան, որպեսզի Ինքը կարողանա «բնակվել նրանց մեջ»: Սա պատմականորեն իրականացվեց Խորանի, իսկ ավելի ուշ՝ Երուսաղեմի Առաջին տաճարի միջոցով (Հուդայի տարածքում), որը ծառայում էր որպես Աստծո «Շեքինա» ներկայության ֆիզիկական վայր: **Կապված է**: [[Exod-25#v8|Ելից 25:8]] ### Երբ Իսրայելը դուրս եկավ Եգիպտոսից, Հակոբի տունը՝ օտարալեզու ժողովրդի միջից **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Այս համարը նկարագրում է իսրայելացիների ֆիզիկական հեռացումը եգիպտական գերությունից՝ իրականացնելով նահապետներին տրված ազատագրման հնագույն խոստումը: **Պատմական համատեքստ**: Ելքը Իսրայելի կենտրոնական հիմնադիր իրադարձությունն է, որն ավանդաբար թվագրվում է մ.թ.ա. 15-րդ կամ 13-րդ դարերով: Աստվածաբաններն ու պատմաբանները սա դիտարկում են որպես [[Gen-15#v13|Ծննդոց 15:13]]-14-ում Աբրահամին տրված խոստման իրականացում, որտեղ Աստված կանխագուշակել էր, որ նրա սերունդները կստրկացվեն օտար երկրում, բայց ի վերջո դուրս կգան մեծ հարստությամբ: **Կապված է**: [[Gen-15#v13|Ծննդոց 15:13]]-14 ### Ծովը տեսավ և փախավ, Հորդանանը հետ դարձավ: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Սաղմոսերգուն վերհիշում է Կարմիր ծովի հրաշքով բաժանումը և ավելի ուշ Հորդանան գետի կանգնեցումը, ինչը թույլ տվեց Իսրայելին դուրս գալ Եգիպտոսից և մտնել Ավետյաց երկիր: **Պատմական համատեքստ**: Այս իրադարձությունները կատարում են Մովսեսին (Ելք 14:13-16) և Հեսուին ([[Josh-01#v2|Հեսու 1:2]]-3; 3:7-17) տրված աստվածային հատուկ հավաստիացումները: Հորդանանի անցումը նշանավորեց Ելքի ճանապարհորդության ավարտը և Քանանի նվաճման պաշտոնական սկիզբը: **Կապված է**: Ելք 14:13-16 և [[Josh-01#v2|Հեսու 1:2]]-3 ### ով ժայռը ջրի ավազանի վերածեց, իսկ ապառաժը՝ ջրի աղբյուրի: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Վերհիշում է այն հրաշքը, երբ Աստված չոր ժայռից ջուր հանեց՝ անապատում իսրայելացիներին պահելու համար: **Պատմական համատեքստ**: Սա իրականացնում է [[Exod-17#v6|Ելից 17:6]]-ում և [[Num-20#v8|Թվոց 20:8]]-ում խոստացված կոնկրետ նշանը: Քրիստոնեական աստվածաբանությունը, մասնավորապես 1 Կորնթացիս 10:4-ը, այս իրադարձությունը նույնացնում է որպես Հիսուս Քրիստոսի մարգարեական «նախապատկեր» կամ կանխագուշակում՝ նշելով, որ «այն Վեմը Քրիստոսն էր»՝ մարդկության համար «կենդանի ջրի» վերջնական աղբյուրը ([[John-04#v14|Հովհաննես 4:14]]): **Կապված է**: [[Exod-17#v6|Ելից 17:6]] և [[Num-20#v8|Թվոց 20:8]] ### Սարսափի՛ր, երկի՛ր, Տիրոջ ներկայությունից, Հակոբի Աստծո ներկայությունից **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Մարգարեական հրաման կամ ակնկալիք, որ ողջ երկիրը պետք է դողա կամ ակնածանքով լցվի Աստծո հայտնի ներկայության առջև: **Պատմական համատեքստ**: Թեև այն հիշեցնում է Սինայի ցնցումը (Ելք 19:18), գրական վերլուծաբաններն ու աստվածաբանները հաճախ այս «երկրի դողը» կապում են էսխատոլոգիական «Տիրոջ օրվա» և տիեզերական ցնցումների հետ, որոնք հիշատակվում են [[Hag-02#v6|Անգե 2:6]]-ում և [[Heb-12#v26|Եբրայեցիս 12:26]]-27-ում: Նոր Կտակարանում երկրաշարժը նշանավորեց Տիրոջ ներկայությունը Հարության ժամանակ ([[Matt-28#v2|Մատթեոս 28:2]]), իսկ ժամանակների վերջի համար մարգարեացված է «ոչ միայն երկրի, այլև երկնքի» վերջնական ցնցումը: **Կապված է**: [[Hag-02#v6|Անգե 2:6]] և [[Heb-12#v26|Եբրայեցիս 12:26]] --- #ai_prophecy_armenian