[[Ps-125]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Ps-124]] | [[Մարգարեություններ Ps-126]] ➡️ --- ### Քանզի անօրինության գավազանը չի մնա արդարների վիճակի վրա, որպեսզի արդարներն իրենց ձեռքերը չերկարեն դեպի անօրինություն: **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Տեքստը կանխատեսում է, որ ամբարիշտ տիրակալների իշխանությունը կամ «գավազանը» մշտապես չի մնա արդարներին պատկանող հողի կամ ժառանգության վրա: **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբաններն ու պատմաբանները հաճախ այս մարգարեությունը կապում են հետաքսորյան շրջանի հետ, երբ Բաբելոնյան գերությունից հետո վերականգնվեց հրեական ինքնավարությունը: Այն նաև պատմականորեն վերաբերում է Մակաբայեցիների ապստամբությանը (մ.թ.ա. մոտ 167–160 թթ.), որն ավարտեց Սելևկյան հույների ճնշումը: Քրիստոնեական աստվածաբանության մեջ այն մեկնաբանվում է որպես «այս աշխարհի իշխանի» (Սատանայի) վերջնական հեռացում Հիսուս Քրիստոսի Մեսիական թագավորության կողմից, ինչպես նշված է [[Heb-01#v8|Եբրայեցիս 1:8]]-ում և [[Col-02#v15|Կողոսացիս 2:15]]-ում: **Կապված է**: ### Նրանք, ովքեր հույսը դնում են Յահվեի վրա, նման են Սիոն լեռանը, որը չի կարող սասանվել, այլ մնում է հավիտյան։ Ինչպես լեռներն են շրջապատում Երուսաղեմը, այնպես էլ Յահվեն է շրջապատում իր ժողովրդին այսուհետ և հավիտյան։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Տեքստը նկարագրում է Աստծուն վստահողների հավերժական ապահովությունն ու պահպանությունը՝ օգտագործելով Երուսաղեմի ֆիզիկական աշխարհագրությունը որպես աստվածային պաշտպանության փոխաբերություն։ **Պատմական համատեքստ**: Սա հաճախ դիտվում է որպես Դավթին տրված ավելի վաղ ուխտի խոստումների հոգևոր իրականացում (2 Թագավորաց 7:16)՝ Սիոնում Աստծո ներկայության մշտականության վերաբերյալ։ Պատմականորեն այն արտացոլում է հրեա ժողովրդի գոյատևումը և Երուսաղեմի կրոնական շարունակականությունը՝ չնայած բաբելոնացիների, հռոմեացիների և հետագա կայսրությունների կողմից բազմաթիվ նվաճումներին։ Նոր Կտակարանում այս «անսասան» բնույթը վերաբերում է «այն թագավորությանը, որը չի կարող շարժվել» ([[Heb-12#v28|Եբրայեցիս 12:28]])։ **Կապված է**: 2 Թագավորաց 7:16 ### «Իսկ նրանց, ովքեր խոտորվում են իրենց ծուռ ճանապարհներով, Յահվեն կտանի անօրինություն գործողների հետ։» **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Կանխատեսում այն մասին, որ նրանք, ովքեր ժամանակին արդար էին, բայց դառնում են դեպի «ծուռ ճանապարհներ» (ուրացողներ), ի վերջո կկրեն նույն դատաստանը, ինչ սովորական չարագործները։ **Պատմական համատեքստ**: Սա գիտնականների և աստվածաբանների կողմից մեկնաբանվում է որպես վերջին դատաստանի էսխատոլոգիական մարգարեություն։ Այն համահունչ է Նոր Կտակարանի «որոմի և ցորենի» կամ «ոչխարների և այծերի» բաժանման գաղափարին ([[Matt-25#v31|Մատթեոս 25:31]]-46), որտեղ ներքին ուրացությունը դատվում է արտաքին չարության հետ մեկտեղ։ **Կապված է**: --- #ai_prophecy_armenian