[[Mark-10]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Mark-09]] | [[Մարգարեություններ Mark-11]] ➡️ --- ### Նա անմիջապես տեսողություն ստացավ և ճանապարհին հետևեց Հիսուսին: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հիսուսը վերականգնում է կույր մարդու տեսողությունը՝ կատարելով մի կոնկրետ հրաշք, որը պետք է բնութագրեր Մեսիական դարաշրջանի գալուստը: **Պատմական համատեքստ**: Այս հրաշքը իրականացնում է [[Isa-35#v5|Եսայի 35:5]]-ի մարգարեությունը, որտեղ ասվում է, որ երբ Աստված գա իր ժողովրդին փրկելու, «կույրերի աչքերը պիտի բացվեն»։ Երկրորդ տաճարի հուդայականության համատեքստում նման բժշկությունները դիտվում էին որպես Մեսիայի ինքնության և Աստծո թագավորության ներկայության վերջնական նշաններ (semeia): **Կապված է**: [[Isa-35#v5|Եսայի 35:5]] ### Հիսո՛ւս, Դավթի՛ որդի, ողորմի՛ր ինձ: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Բարտիմեոսը հրապարակայնորեն նույնացնում է Հիսուսին որպես «Դավթի որդի»՝ ընդունելով նրան որպես Իսրայելի գահի օրինական Մեսիական ժառանգորդ՝ համաձայն նախնիների մարգարեության: **Պատմական համատեքստ**: Այս ճանաչումը իրականացնում է Դավթի ուխտը, որը հաստատվել է 2 Թագավորաց 7:12-16-ում և [[Isa-11#v1|Եսայի 11:1]]-ում, որտեղ Աստված խոստացել էր հավերժական թագավորություն հաստատել Դավթի սերնդի միջոցով: [[Matt-01|Մատթեոս 1]]-ի և [[Luke-03|Ղուկաս 3]]-ի Նոր Կտակարանի ազգաբանությունները ապահովում են պատմական-աստվածաբանական կապը Հիսուսի և Դավթի տոհմի միջև: **Կապված է**: 2 Թագավորաց 7:12-16; [[Isa-11#v1|Եսայի 11:1]] ### Դուք իսկապես կխմեք այն բաժակը, որը ես եմ խմում, և կմկրտվեք այն մկրտությամբ, որով ես եմ մկրտվում **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Հիսուսը կանխագուշակում է, որ Զեբեդեոսի որդիները՝ Հակոբոսը և Հովհաննեսը, կկրեն նույն տեսակի տառապանքն ու նահատակությունը, որին ինքն է պատրաստվում դիմակայել: **Պատմական համատեքստ**: Հակոբոսի համար այս կանխագուշակման իրականացումը փաստագրված է [[Acts-12#v2|Գործք 12:2]]-ում, որտեղ նշվում է Հերովդես Ագրիպաս I-ի կողմից սրով նրա մահապատժի մասին՝ դարձնելով նրան առաջին նահատակված առաքյալը: Հովհաննեսի համար իրականացումը ավանդաբար կապվում է Պատմոս կղզում նրա աքսորի և հավատքի համար կրած տարբեր հալածանքների հետ, ինչպես նշում են եկեղեցու վաղ հայրերը, օրինակ՝ Տերտուղիանոսը: **Կապված է**: ### Քանզի Մարդու Որդին էլ չեկավ, որ իրեն ծառայեն, այլ որ ինքը ծառայի և իր կյանքը որպես փրկագին տա շատերի փոխարեն: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հիսուսն իր առաքելությունը նկարագրում է որպես փոխարինող զոհաբերություն՝ հանդես գալով որպես «փրկագին»՝ մարդկանց մեղքից փրկելու համար: **Պատմական համատեքստ**: Գիտնականներն ու աստվածաբաններն այս հայտարարությունը կապում են [[Isa-53|Եսայի 53]]-ում տրված «Տառապյալ Ծառայի» մարգարեության հետ, հատկապես [[Isa-53#v10|Եսայի 53:10]]-12-ի, որը նկարագրում է մի կերպարի, ով իր անձը մեղքի պատարագ է դարձնում և կրում շատերի անօրինությունները: Վաղ քրիստոնեական եկեղեցին Հիսուսի խաչելությունը հասկանում էր որպես այս փրկագնի մոտիվի ուղղակի պատմական իրականացում: **Կապված է**: [[Isa-53#v10|Եսայի 53:10]]-12 ### Ահավասիկ մենք բարձրանում ենք Երուսաղեմ։ Մարդու Որդին կմատնվի քահանայապետներին ու դպիրներին։ Նրանք նրան մահվան կդատապարտեն և կհանձնեն հեթանոսներին։ Նրանք կծաղրեն նրան, կթքեն նրա վրա, կխարազանեն նրան և կսպանեն։ Երրորդ օրը նա հարություն կառնի։ **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Հիսուսը մանրամասն կանխատեսում է իր սպասվող մատնությունը, դատավարությունը թե՛ հրեական, թե՛ հեթանոսական իշխանությունների կողմից, մահապատիժը և դրան հաջորդող հարությունը երրորդ օրը։ **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբաններն ու պատմաբանները այս մարգարեության իրականացումը տեսնում են Ավետարանների վերջին գլուխներում ([[Mark-14|Մարկոս 14]]-16), որտեղ Հիսուսը ձերբակալվում է, դատվում Սինեդրիոնի կողմից, հանձնվում հռոմեական կառավարիչ Պոնտացի Պիղատոսին, խարազանվում և խաչվում։ Հարությունը արձանագրված է որպես շաբաթվա առաջին օրը տեղի ունեցած իրադարձություն։ Ոչ քրիստոնեական պատմական աղբյուրները, ինչպիսին է հռոմեացի պատմիչ Տակիտոսը, նույնպես հաստատում են «Քրիստոսի» մահապատիժը Հրեաստանում՝ պրոկուրատոր Պոնտացի Պիղատոսի կողմից։ **Կապված է**: --- #ai_prophecy_armenian