[[Luke-15]] ⬅️ [[Մարգարեություններ Luke-14]] | [[Մարգարեություններ Luke-16]] ➡️ --- ### «Ասում եմ ձեզ, որ այսպես ավելի մեծ ուրախություն կլինի երկնքում մեկ զղջացող մեղավորի համար, քան իննսունինը արդարների, որոնց ապաշխարություն պետք չէ»: **Տեսակ**: մարգարեություն **Համառոտ**: Հիսուսը կանխատեսում է տոնակատարության հատուկ, գերբնական արձագանք երկնային ոլորտում, որը տեղի է ունենում որպես մարդկային ապաշխարության ուղղակի արդյունք: **Պատմական համատեքստ**: Սա եզակի մեսիական հայտնություն է, որը տեսանելի չէր այդ ժամանակի մարդկանց համար: Այն կանխատեսում է երկնային ուրախության շարունակական իրականությունը ապաշխարության յուրաքանչյուր ապագա գործողության համար: Այս վարդապետությունը դարձավ վաղ Եկեղեցու միսիոներական ընդլայնման հիմնարար դրդապատճառը, ինչպես արձանագրված է Գործք Առաքելոց գրքում և հետագա պատմության մեջ: **Կապված է**: ### Բոլոր մաքսավորներն ու մեղավորները մոտենում էին նրան՝ նրան լսելու համար: **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Սոցիալական և կրոնական մերժվածների հավաքվելը Հիսուսի շուրջ իրականացնում է մարգարեական խոստումները, որ Աստված անձամբ կհավաքի Իսրայելի մերժվածներին և կորուսյալներին: **Պատմական համատեքստ**: Աստվածաբաններն ու պատմաբանները այս հավաքը նույնացնում են [[Micah-04#v6|Միքիա 4:6]]-ի և [[Zeph-03#v19|Սոփոնիա 3:19]]-ի իրականացման հետ, որտեղ Տերը խոստացել էր «հավաքել կաղերին» և «ժողովել մերժվածներին»: Երկրորդ տաճարի ժամանակաշրջանում մաքսավորներն ու «մեղավորները» դիտվում էին որպես հրեական հասարակության կրոնական և սոցիալական մերժվածներ, և Հիսուսի կողմից նրանց ընդունումը դիտվում է որպես այս էսխատոլոգիական խոստումների իրականացում: **Կապված է**: [[Micah-04#v6|Միքիա 4:6]] («Այն օրը,– ասում է Տերը,– ես պիտի հավաքեմ կաղերին և պիտի ժողովեմ ցրվածներին») և [[Zeph-03#v19|Սոփոնիա 3:19]] («...և պիտի փրկեմ կաղին ու պիտի ժողովեմ մերժվածին»): ### «Բայց հայրն իր ծառաներին ասաց. «Շուտո՛վ հանեք լավագույն պատմուճանը և հագցրե՛ք նրան, մատանի՛ դրեք նրա ձեռքին և կոշիկնե՛ր՝ նրա ոտքերին»։» **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հոր կողմից վերադարձած որդուն «լավագույն պատմուճան» և «մատանի» տրամադրելը իրականացնում է Աստծո վերականգնման և իր ժողովրդին արդարությամբ հագցնելու մարգարեական պատկերը: **Պատմական համատեքստ**: Այս պատկերագրությունը կապված է [[Isa-61#v10|Եսայի 61:10]]-ի և [[Zech-03#v4|Զաքարիա 3:4]]-5-ի հետ: [[Isa-61#v10|Եսայի 61:10]]-ում մարգարեն խոսում է այն մասին, որ Աստված իր ժողովրդին հագցնում է «փրկության հանդերձներ» և «արդարության պատմուճան»: [[Luke-15|Ղուկաս 15]]-ի համատեքստում առակը ցույց է տալիս, որ այս խոստացված վերականգնման և «կեղտոտ հագուստների» (մեղքի) հեռացման ժամանակը եկել է Հիսուսի կողմից մեղավորներին ընդունելու միջոցով: **Կապված է**: [[Isa-61#v10|Եսայի 61:10]] («...քանզի նա ինձ փրկության հանդերձ հագցրեց և արդարության պատմուճանով զարդարեց ինձ») և [[Zech-03#v4|Զաքարիա 3:4]] («Ահա քո անօրենությունները քեզնից հեռացրի և քեզ պատմուճան հագցրի»): ### «Ձեզնից ո՞ր մարդը, եթե հարյուր ոչխար ունենա և նրանցից մեկին կորցնի, չի թողնի իննսունիննին անապատում և չի գնա կորածի հետևից, մինչև որ այն գտնի»։ **Տեսակ**: իրականացում **Համառոտ**: Հիսուսն իրեն ներկայացնում է որպես հովիվ, ով փնտրում է կորած ոչխարին՝ իրականացնելով Հին Կտակարանի խոստումը, որ Աստված ինքը կստանձնի Հովվի դերը՝ գտնելու նրանց, ում լքել էին Իսրայելի առաջնորդները։ **Պատմական համատեքստ**: Գիտնականները լայնորեն համաձայն են, որ այս առակը իրականացնում է [[Ezek-34#v11|Եզեկիել 34:11]]-16-ը, որտեղ Յահվեն հանդիմանում է «Իսրայելի հովիվներին» (կրոնական առաջնորդներին) հոտն անտեսելու համար և հայտարարում. «Ահա ես, ես ինքս պիտի փնտրեմ իմ ոչխարներին և պիտի գտնեմ նրանց»։ Հիսուսի ծառայությունը «կորածներին»՝ տրտնջացող փարիսեցիների ներկայությամբ (հմ. 2), հատկապես իրականացնում է կորածներին փնտրելու և մոլորվածներին հետ բերելու խոստումը։ **Կապված է**: [[Ezek-34#v11|Եզեկիել 34:11]]-16 («Քանզի այսպես է ասում Տեր Աստված. Ահա ես, ես ինքս պիտի փնտրեմ իմ ոչխարներին և պիտի գտնեմ նրանց»։) --- #ai_prophecy_armenian